Op straat zijn er altijd mensen die je vaak tegenkomt: die ene knappe jongen aan de tramhalte of die lieve oude vrouw bij de bakker. In mijn buurt is er één specifieke man die ik elke keer weer zie. Laten we hem de man op de straat noemen. 

  
 Op het eerste gezicht is hij een doorsnee man van rond de 50 met grijs haar maar niets is minder waar. De bovenste helft van zijn lichaam is doorsnee gekleed maar vanaf zijn taille is hij, tot in de details, op en top vrouw. Hij draagt steeds een rok met panty’s en een paar stiletto’s. Ook zijn nagels zijn elke keer mooi gelakt. 

Iedereen kijkt de man na. Sommigen vol afgunst anderen met een lach op hun gezicht. Ik heb enkel bewondering voor hem. Niet alleen omdat het hem niets kan schelen wat mensen denken maar vooral omdat hij aandoet wat hij wilt, waar hij dat wilt, wanneer hij dat wilt. 

De doorsnee man op de straat anno 2016 denkt nog steeds heel zwart wit. Mannen die hakken dragen? Nee dat kan niet hoor. Een jongen die het rokje van zijn zusje past, dat is ongehoord. 

Op kledij staat toch geen geslacht? Als je zoon gelukkig is als hij een rok draagt, weerhoud toch niets je ervan om hem die te laten dragen? 

Enkele winkelketens, waaronder Zara, hebben al een poging gedaan op unisex kledij te lanceren. Wat krijg je dan? Broeken, kapvestjes en sneakers. Nooit wordt er een unisex rok gemaakt. 

Ik wil absoluut niet zeggen dat alle mannen in rokken moeten gaan rondlopen. Integendeel zelfs, maar laat iedereen toch dragen wat hij of zij wilt zonder te oordelen. Denk dus de volgende keer als je iets niet durft aan te doen: “people Will stare. Make it worth their while.” 

One thought on “De man op de straat ”

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: